--> - وقالت : يا أبه ! استسلمت ( 2 ) للموت ، فإلى من اتّكلنا ؟ عرض كرد : « اى پدر ! تن به مرگ دردادى . ما به كدام كس پناهنده شويم ؟ واتكال از چه‌كس جوييم ؟ » حسين عليه السّلام بگريست . وقال : يا نور عيني ! كيف لا يستسلم للموت من لا ناصر له ولا معين ؟ ورحمة اللّه ونصرته لا تفارقكم في الدّنيا ولا في الآخرة ، فاصبري على قضاء اللّه ولا تشكي ، فإنّ الدّنيا فانية والأخرة باقية . فرمود : « اى روشنى چشم من ! چگونه تن به مرگ درندهد كسى كه يار وياورى ندارد ؟ همانا رحمت ونصرت خداوند در دنيا وآخرت از شما جدا نخواهد بود . پس صبر كن وشكيبا باش بر حكم خدا وبه شكوى ( 3 ) زبان مگشا ! چه اين دنيا دار فانى است وآخرت سراى جاودانى . » آن‌گاه سكينه را بر سينهء مبارك بچفسانيد واين شعر قرائت فرمود : سيطول بعدي يا سكينة فاعلمي * منك البكاء إذا الحمام دهاني ( 4 ) لا تحرقي قلبي بدمعك حسرة * ما دام منّي الرّوح في جثماني ( 5 ) وإذا قتلت فأنت أولى بالّذي * تأتينه يا خيرة النّسوان ( 6 ) فقالت : يا أبة ! ردّنا إلى حرم جدّنا . فقال : هيهات « لو ترك القطاء لنام » . وبدين شعر تمثّل فرمود : لقد كان القطاة بأرض نجد * قرير العين لم يجد الغراما تولّته البزاة فهيّمته * ولو ترك القطا لغفا وناما سكينه عرض كرد : « اى پدر ! ما را به سوى مدينه كه حرم جد ماست بازگردان . » آن حضرت به اين مثل عرب تمثّل جست ، فرمود : « اگر مرغ قطا را دست بازمىداشتند ، در آشيان خود آسوده مىخفت . » ( 1 ) . مقنعه ( به كسر ميم وفتح نون ) : پارچه‌اى كه زنان سر خود را با آن پوشند . ( 2 ) . استسلمت ، به كسر همزه به صيغهء ماضي وبه فتح آن‌كه در أصل ءاستسلمت بوده باشد ، هردو صحيح است . ( 3 ) . شكوى : گلايه . ( 4 ) . اى سكينه ! بدان كه پس از مرگ من گريهء تو به درازا مىكشد . ( 5 ) . تا جان در بدن دارم دل مرا با أشك حسرتت آتش نزن . ( 6 ) . اى بهترين زنان ! هنگامى كه كشته شدم تو به گريستن سزاوارترى . سپهر ، ناسخ التواريخ سيد الشهدا عليه السّلام ، 2 / 360 - 361 پس ديگرباره أهل بيت را وداع گفت ، فرمود : يا زينب ! يا أمّ كلثوم ! يا سكينة ! أهل بيت همگان با حال آشفته وجگرهاى تفته وخاطرهاى خسته ودلهاى شكسته در نزد آن حضرت فرآهم آمدند . در خاطر هيچ آفريده‌اى صورت نبندد كه ايشان به چه حال بودند وهيچ آفريده نتواند كه صورت حال ايشان را تقرير يا تحرير ( 1 ) نمايد . بالجملة ، ايشان را وداع گفت وبه صبر وسكون وصيت فرمود وفرمان داد تا جامه‌اى كه درخور اسيرى باشد ، درپوشند . -